In de jaren dat Lex niet actief was als handballer, veranderde er behoorlijk wat in zijn leven. Zoals voor velen waren ook voor hem de coronajaren bijzonder. Hij rondde zijn MBO-opleiding af en begon vervolgens aan een HBO-opleiding Werktuigbouwkunde. Dat bleek uiteindelijk niet de juiste keuze. Rond de kerst stopte hij met de opleiding en ging hij aan de slag, bij het bedrijf waar hij zijn laatste stage had gelopen, als servicemonteur van automatische melkrobots.

Inmiddels werkt hij deels op het boerenbedrijf van zijn schoonouders in Exloo én is hij daarnaast technisch tekenaar bij Stevens Constructie in Odoorn. Een druk bestaan dus, zeker omdat er ook op persoonlijk vlak het nodige veranderde. In december 2020 kreeg Lex een relatie met zijn vriendin, met wie hij inmiddels samenwoont in Exloo.

Het boerenbedrijf van zijn schoonouders bestaat uit melkvee en akkerbouw. Er wordt onder meer gras en mais verbouwd voor de koeien en daarnaast worden fabrieksaardappelen geteeld. Lex draait inmiddels volop mee op het bedrijf, al noemt hij zichzelf nog altijd vooral een leerling.

„Ik moet nog veel leren. Veel werkzaamheden zijn nieuw voor mij. Mijn schoonvader is een rasechte boer die altijd alles zelf doet, met een geduld dat je tegenwoordig bijna nergens meer ziet. Hij is echt een goede leermeester.”

Een boerenbedrijf kent uiteraard geen strak schema van negen tot vijf. Dat maakt de combinatie met een intensief handbalseizoen, waarin trainen en wedstrijden op het programma staan, niet vanzelfsprekend. Toch denkt Lex dat het goed te combineren is. „Het is vooral een kwestie van veel overleg en communicatie. Zowel met mijn vriendin als met de hoofdtrainer. Afspraken maken en elkaar daar vervolgens ook aan houden.”

Wie Lex inmiddels weer op het handbalveld ziet staan, zal bovendien hebben opgemerkt dat hij fitter oogt dan enkele jaren geleden. Zelf houdt hij de verwachtingen echter bewust nog wat op de achtergrond. „We zijn er nog niet. Ik ben inderdaad weer een aantal kilo’s verloren en we gaan de goede kant op. We gaan zien wat de toekomst brengt.”

Al voor de zomer sloot Lex weer aan bij de trainingen. Inmiddels zit hij midden in de voorbereiding en merkt hij dat de terugkeer meer inhoudt dan alleen het oppakken van de draad waar hij die in 2020 liet liggen. „Het is wel wennen. Het is toch even geleden en er is veel veranderd. Maar we hebben een leuke groep met een goede staf.”

Vooral het verschil tussen weten wat je moet doen en het daadwerkelijk uitvoeren, zorgt soms nog voor een glimlach. „In mijn hoofd weet ik precies hoe het wel en hoe het niet moet. Dat laten uitkomen valt nog weleens tegen. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen.”

Wat hij uiteindelijk aan het team kan toevoegen? Lex denkt vooral aan zijn ervaring en zijn persoonlijkheid. „Ik denk dat mijn stukje ervaring goed van pas kan komen. Dat in combinatie met het feit dat ik buiten het veld een sociale teamspeler ben.”

Daarmee is de cirkel na ruim zes jaar weer rond. Lex Baas is terug bij Oosting/E&O. Terug in het groen-wit. Niet met grote woorden of uitgesproken verwachtingen, maar vooral omdat hij het handbal heeft gemist. En omdat één uitnodiging van Jordi Fiege genoeg bleek om die oude liefde opnieuw aan te wakkeren.